Er is iets wat ik de laatste dagen merk.

Niet in de wereld — maar in mezelf, als ik de wereld bekijk.

Een soort vermoeidheid die dieper zit dan slaaptekort. Een soort lawaai dat niet ophoudt, ook als ik het nieuws sluit. Een constante trekbeweging — naar het scherm, naar het volgende incident, naar de vraag: wat nu weer?

En dan die ene figuur. Groot. Luid. Elke dag een nieuwe provocatie. Het ene moment belachelijk. Het andere moment gevaarlijk. Altijd in het middelpunt van ieders aandacht.

Ik herken het archetype.

De Trickster

In oude verhalen bestaat een figuur die grenzen overschrijdt. Die zegt wat niemand mag zeggen. Die de gevestigde orde omver gooit — niet om te vernietigen, maar om te onthullen wat er onder lag.

Loki. Hermes. De nar aan het hof.

Ze waren gevaarlijk en noodzakelijk tegelijk. Ze droegen de schaduw die het systeem niet wilde zien.

De trickster verschijnt altijd op een drempelmoment. Wanneer een oud systeem zijn houdbaarheid verliest maar het nieuwe nog geen vorm heeft. In die tussenruimte — dat niemandsland — komt de ontwrichter.

En dit is zo'n moment.

De figuur op het wereldtoneel is niet de oorzaak van de chaos. Hij is het symptoom van wat collectief nog niet gezien wil worden.

Wat een systeem niet kan integreren, zoekt een drager. Wat niet benoemd wordt, wordt uitvergroot. Wat collectief onderdrukt is, keert terug — groot, luid, onmiskenbaar.

De vraag is niet wat hij doet. De vraag is: wat draagt hij voor ons mee?

Uranus is net van teken gewisseld

Vier dagen geleden ging Uranus van Stier naar Tweelingen.

De planeet van ontwrichting, revolutie en onvoorspelbaarheid kleurt de komende zeven jaar de sfeer van communicatie, informatie, narratief.

Tweelingen is het teken van taal. Van verhalen die verteld worden. Van wat waar is en wat niet.

We zien het al. Narratieven die elkaar dagelijks tegenspreken. Informatie die zo snel stapelt dat je niet meer weet waar je op kunt staan.

Een overvloed aan woorden die verwarren in plaats van verhelderen.

Dit is geen tijdelijke chaos. Dit is het nieuwe terrein.

En het vraagt iets nieuws van ons — niet meer navigeren via de buitenwereld, maar via iets van binnenuit.

Wat het met het zenuwstelsel doet

Hier wordt het persoonlijk.

Het circus heeft een uitputtingsfunctie.

Elke nieuwe schok maakt de vorige onzichtbaar. Elke provocatie vraagt een reactie. En wie constant reageert, leeft in chronische activatie — het zenuwstelsel aan, altijd aan, klaar voor het volgende gevaar.

In die staat van voortdurende alertheid verlies je iets kostbaars.

Je verliest de toegang tot het stille veld. Dat veld dat je alleen kunt voelen als er rust is in het systeem. Als de adem zakt. Als de gedachten langzamer worden. Als er ruimte ontstaat tussen wat er gebeurt en hoe jij erop reageert.

Het circus trekt je naar buiten. Elke dag opnieuw.

De maan trekt je naar binnen

En morgen is er volle maan in Schorpioen.

Schorpioen is niet bang voor duisternis. Sterker nog — dit teken duikt er het liefst recht in. Geen oppervlakkigheid. Geen maskers. Geen mooie praatjes.

Deze maan brengt aan het licht wat je hebt weggestopt. Wat je hebt genegeerd. Wat te lang onder de oppervlakte bleef bewegen.

In jezelf. En in het collectief.

Dit is precies het tegenovergestelde van wat het circus vraagt.

Het circus wil je aandacht — luid, naar buiten gericht, constant in beweging. De Scorpio maan wil je aanwezigheid — stil, naar binnen gericht, bereid te voelen wat er is.

Dat spanningsveld — tussen het lawaai buiten en de waarheid binnen — dat is het thema van dit moment.

Wat dit vraagt

In mijn werk met adem en bewustzijn keer ik keer op keer terug naar één principe:

Voel wat er is, zonder erdoor meegesleurd te worden.

Dat is wat diepe ademsessies oefenen. Wat ceremonieel werk vraagt. Wat elke vorm van innerlijk werk uiteindelijk terugbrengt — de vaardigheid om aanwezig te blijven bij wat moeilijk is, zonder weg te vluchten en zonder erin te verdrinken.

Precies die vaardigheid wordt nu gevraagd. Niet als spirituele oefening ergens op een kussen. Maar hier. In het dagelijks leven. Terwijl het circus doorgaat.

Leg een hand op je buik.

Voel wat er gebeurt als je aan de buitenwereld denkt. Trekt het samen? Gaat de adem omhoog? Versnelt er iets in je borst?

Of is er ruimte? Aarding? Stilte?

Dat is de barometer. Niet je mening over wat er gebeurt. Je eigen lichaam.

De volle maan in Schorpioen vraagt je niet om antwoorden. Ze vraagt je om eerlijk te zijn over wat je voelt. Over wat je al een tijdje weet maar nog niet hebt uitgesproken. Over wat klaar is om losgelaten te worden.

Dat is het werk van dit moment.

Niet in het circus. In jezelf.

Angela Debar — Latitude 33°  |  navigating through awakening